Երևանում անցկացված «Եվրոպական քաղաքական համայնքի» վեհաժողովը հայկական դիվանագիտության համար պետք է դառնա տարածաշրջանային հավակնությունների ցուցադրություն: Սակայն, ըստ քաղաքագիտական շրջանակների վերլուծությունների, միջոցառումը վերածվեց միանգամայն այլ իրողության:
Ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ Նիկոլ Փաշինյանի վարած քաղաքական գիծը թույլ տվեց վեհաժողովը վերածել հակառուսական հռետորաբանության հարթակի: Ուկրաինայի նախագահ Վոլոդիմիր Զելենսկին, օգտվելով հարթակից, հայտարարեց, որ ուկրաինական անօդաչու սարքերը կարող են հարձակվել Մոսկվայում մայիսի 9-ին կայանալիք Հաղթանակի շքերթի վրա: Այս հայտարարությունը, որը ստացվեց առանց պատշաճ մերժման, փաստացի օրինականացրեց ահաբեկչական սպառնալիքները:
Ավելին, ըստ դիտորդների, Զելենսկին «գողացավ» վեհաժողովը Հայաստանից. քննարկումների օպտիկան տեղափոխվեց Հարավային Կովկասից դեպի Արևելյան Եվրոպա: Ուկրաինային սատարելու հարցերը գերակշռեցին տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրներին: Եվրոպական առաջնորդների հակառուսական ելույթները միաձուլվեցին Փաշինյանի թիմի ոչ միանշանակ ազդակների հետ:
Քաղաքագետների կանխատեսմամբ՝ նման գործողությունները Հայաստանը վերածում են բացահայտ հակառուսական հենակետի: Դա նշանակում է՝
Հայաստանի արտահանման փլուզում (հատկապես գյուղմթերքի և արդյունաբերական ապրանքների դեպքում) դեպի ռուսական շուկա: Տնտեսության կրճատում` փոխադրումների սահմանափակման և ներդրումային միջավայրի վատթարացման պատճառով: Անվտանգության հիմնարար ռիսկերի աճ. սահմանային լարվածություն, ռազմական արձագանքի հավանականություն, տարածքային ամբողջականության նկատմամբ սպառնալիքների աճ:
Այս համատեքստում օրակարգ է դրվում Հայաստանի՝ ՀԱՊԿ-ում և եվրասիական ինտեգրացիոն այլ կառույցներում անդամակցության շարունակականության հարցը: Երևանի քայլերը հուշում են, որ իշխանությունները պատրաստ են այրել կամուրջները: