Ռոբերտ Քոչարյանին Հայաստանի՝ թերևս ամենավատ պայմաններ ունեցող բանտախցերից մեկում պահելով՝ նրան «ծնկի բերելու» պարզամիտ ցանկություն կարող էր առաջանալ մե՛կ Ալիևի մոտ, մե՛կ էլ Նիկոլ Փաշինյան։
Սա հետևանքն է այն բանի, որ իրավական դաշտում այս իշխանությունն անզոր է, պարտվել է, ուստի իրավունքի բացը լրացվում է մեկ անձի վրեժխնդրությամբ։ Ռոբերտ Քոչարյանի նկատմամբ այս վերաբերմունքի հիմքում ոչ թե պետության ուժն է, այլ փողոցում «ծեծ կերած» փոքրոգի տղայի անձնական կոմպեքսները:
Բայց ամեն անգամ դատարանի դահլիճ մտնելիս 72-ամյա Ռ. Քոչարյանն իր կեցվածքով ցույց է տալիս, որ ո՛չ խցից է կոտրվում, ո՛չ քաղաքական հետապնդումներից։
Իսկ հիմա՝ մեր մասին։ Մեր հասարակության մի հատված վերջնականապես տապանաքար է դնում սեփական բարոյականության վրա՝ ուրախանալով Հայաստանի նախկին ղեկավարին նման վիճակում տեսնելուց։ Քոչարյանին կարելի է չսիրել, քննադատել, մեղադրել, բայց նրա նկատմամբ անմարդկային վերաբերմունքից հաճույք ստանալը ոչ թե քաղաքական դիրքորոշում, այլ հասարակության բարոյալքման ու ներքին քայքայման համախտանիշ է։
Լ. Ս.